"It's important to occupy those spaces. If you want to take back public space the best way to do that is to actually go in and occupy it."
Ervaringen, belevenissen en gedachten die me leiden tijdens mijn proces om uiteindelijk te komen tot een ontwerp van een educatieve praktijk.
maandag 27 februari 2012
Mellemrum Festival
Op de blog van Guerrilla Innovation belandde ik op een blogbericht met als titel: Mellemrum Festival: City as a Stage. Interessant, leek me.
Het Mellemrum Festival wordt om de 2 jaar in Kopenhagen georganiseerd. Tijdens dit festival wordt Kopenhagen op een bijzondere manier 'on stage' gezet. Er wordt een wandelroute uitgestippeld binnen een bepaald deel van de stad. In 2008 vond het festival bijvoorbeeld plaats in het centrum van Kopenhagen, in 2010 was dit in Norrebro, eveneens een buurt in Kopenhagen.
Tijdens deze wandelroute zijn er 3 stopplaatsen waar een performance plaatsvindt. Je weet op voorhand niet wie de artiesten zullen zijn en waar de performances zullen plaatsvinden. In de blog wordt de performance van choreograaf Erik Pold beschreven. Het publiek werd in een gebouw voor een raam gezet waar een rood doek voor hing. Wanneer de voorstelling van start ging, werd het doek opengedaan en keek het publiek uit op Kultorvet, een drukbezocht plein in Kopenhagen. Op deze manier werd het plein een scène en de voorbijgangers de leden van de cast. Erik zelf was de regisseur en ging naar buiten om met de voorbijgangers in interactie te treden.
Een interessante performance, vind ik persoonlijk. Des te meer omdat het ook relevant kan zijn bij het vormgeven van ons ontwerp: hoe zetten we Genk in beeld? Hoe geven we Genk een stem? Genk letterlijk in scène zetten, zou een goede manier zijn om iedereen te laten zien wie of wat Genk nu precies is. De stad Genk organiseert zelf al haar 'Genk on Stage', maar dat is nog iets anders. Daar ligt de nadruk vooral op 'on stage' en minder op 'Genk'. Het concept zou misschien beter meer weg hebben van het Mellemrum Festival, zodat Genk in beeld zou kunnen komen hoe het werkelijk is.
Elastic City
Zoals ik in een vorig blogbericht al vermeldde, ga ik ook op zoek naar andere publieke initiatieven gelijkaardig aan 'Permanent Breakfast'. Elastic City is er zo één. Wandelen in de publieke ruimte. Door zogenaamde 'art walks' te organiseren in New York, probeert Elastic City haar publiek in een voortdurende poëtische uitwisseling te brengen met de plaatsen waarin we leven en de plaatsen die we bezoeken. Todd Shalom is de oprichter van de organisatie. Hij is een dichter die zich vragen stelde bij zijn werk:
"How can I take the words off of the page, bring them outside and communicate with people? Poetry readings seemed really insular to me."
Om zichzelf beter te kunnen uiten en om dit te delen met anderen, is hij begonnen met het organiseren van wandelingen.
De wandelingen worden begeleid door artiesten (architecten, schilders, performers, dichters, psychotherapeuten,...). De bedoeling is niet om tijdens deze wandelingen feiten mee te delen. Het gaat er vooral om dat we ons meer bewust worden van de dingen, dat we onze zintuigen op de proef stellen en groepsrituelen uitvoeren in dialoog met de publieke ruimte in de stad.
Er wordt gewerkt met geluid (de zogenaamde 'soundwalks'), komkommerschijfjes op de ogen (tijdens de wandeltocht 'forever 21'), architectuur,... Verschillende zintuigen staan centraal. Zo wordt er tijdens de 'South Row Soundwalk' niet gesproken, maar enkel geluisterd naar de geluiden die de omgeving ons aanreikt. Geluid wordt gebruikt om de omgeving beter te begrijpen.
Todd Shalom heeft ook al de Brooklyn Bridge overgestoken met een persoon die hij nog nooit eerder ontmoet had. Ze hadden op voorhand geen doel voorop gesteld, enkel de brug oversteken. Het doel zit verborgen in de ervaring zelf. Het gaat niet zozeer over de aankomst, maar over de tocht, over 'het oversteken'. Zo gaat het bij elke wandeling. Het gaat om het wandelen op zich, alleen al door mee te wandelen ben je deelnemer van het project. Door te wandelen proberen de kunstenaars de blik van het publiek te verruimen.
"On a traditional walking tour, the artist does not need to be present. For the walks that we lead, it is very important that the artist works with participants to help raise their awareness — both of the environment but also within the group itself. The artist has a bunch of things in mind that they have planned but of course there is the element of immediacy given the group and the unforeseen events outside (vs. the controlled space in a theater). We are always interacting with the things around us, so it is a real test for the artists: How can they apply their practice to factors that are unknown?"
"Finally, all of the walks are performative in the way that the group is moving: People come to the walk, knowing that they are walking, so they are already part of the performance – they are all participants and they can then choose their level of participation."
Bron: http://www.spaziergangswissenschaft.de/?p=510#more-510
"On a traditional walking tour, the artist does not need to be present. For the walks that we lead, it is very important that the artist works with participants to help raise their awareness — both of the environment but also within the group itself. The artist has a bunch of things in mind that they have planned but of course there is the element of immediacy given the group and the unforeseen events outside (vs. the controlled space in a theater). We are always interacting with the things around us, so it is a real test for the artists: How can they apply their practice to factors that are unknown?"
"Finally, all of the walks are performative in the way that the group is moving: People come to the walk, knowing that they are walking, so they are already part of the performance – they are all participants and they can then choose their level of participation."
Bron: http://www.spaziergangswissenschaft.de/?p=510#more-510
Abonneren op:
Posts (Atom)
