Confront-aanpak?

Naar jaarlijkse gewoonte organiseert de werkgroep Onderwijs van de Pedagogische Kring (onze studentenvereniging) een sprekersavond voor tweedejaarsstudenten. Concreet betekent dit dat er enkele afgestudeerde pedagogen komen vertellen over hun loopbaan als pedagoog. Dit jaar kwam onder andere Thomas Geusens, ex-kringcoördinator (= praeses), de tweedejaars warm maken om een diploma als sociaal pedagoog op te strijken. En dat optreden ging (althans voor mij) niet onopgemerkt voorbij...

Zelf noemt hij het een zeer arbeidsgerichte job, maar als je het mij vraagt, zit er ook een sterk sociaal aspect in. Twee vliegen in één klap dus. Even een korte schets:

Iedereen heeft al wel eens gehoord van Mobile School vzw, een educatief project voor straatkinderen, ontworpen door Limburger Arnoud Raskin. Het speciale aan dit project is dat ze uitgaan van de kracht die straatkinderen bezitten, niet van de problemen waarmee ze te kampen hebben. Welke zijn deze krachten? 

1. Positieve focus
2. Een team vormen, een eenheid
3. Proactiviteit en creativiteit
4. Alertheid

Dit zijn uitdagingen die deel uitmaken van het dagelijks leven van straatkinderen. Vanuit deze positieve pedagogie en vanuit het referentiekader van de kinderen ontwerpen de medewerkers van Mobile School vzw allerhande educatieve materialen die plaatselijke straathoekwerkers in staat zouden moeten stellen om écht naar de kinderen te luisteren. (bron: www.mobileschool.org). 

Deze vzw vormde de basis voor de onderneming waar Thomas nu voltijds in actief is: Streetwize. 2 jaar geleden werd dit project opgestart vanuit de veronderstelling dat onze samenleving ook uit de krachten van straatkinderen kan leren. Dit heeft zich vertaald naar een onderneming die trainingen geeft aan bedrijven. Dit kan gaan om één sessie waaruit vertrokken wordt van een 'videoconsulent' (een straatkind) die vertelt over zijn of haar uitdagingen in het leven op straat. Rond deze uitdaging wordt dan verder een sessie gegeven. Het kan ook verder gaan, zelfs zo ver dat de managers van Nike een week in de sloppenwijken van Roemenië verblijven of dat enkele chique bankiers een nacht doorbrengen als daklozen. 

Wat bereikt Streetwize hiermee?

1. De visie van managers in bedrijven verandert en misschien op termijn ook de hele organisatiecultuur 
2. De winst gaat integraal naar Mobile School vzw

Ik moet toegeven, als eeuwige wereldverbeteraar begon het al te kriebelen. Je wordt in de sociale sector zo vaak geconfronteerd met het feit dat we maar beperkt zijn in onze mogelijkheden. Ideeën zijn er vaak wel, geld jammer genoeg niet. Waar zit geld dan wel? In de bedrijfswereld. En net die twee dingen lijken mijlenver uit elkaar te liggen. Via Streetwize worden ze echter (dichter) bij elkaar gebracht. Het lijkt zo onrealistisch: bedrijven betalen duizenden euro's om iets te leren van wat je op straat kan leren. Is dit misschien dé weg naar een 'betere wereld' waar sociaal pedagogen allemaal op hopen?

Waarom zet ik dit nu op mijn blog?

Wel, als we het abstracte plaatje voor ogen nemen, zien we dat Streetwize een project is waarin twee totaal verschillende groepen op een (al dan niet subtiele) manier met elkaars leefwereld in contact worden gebracht. Misschien heeft Genk ook nood aan een soortgelijk educatief project? Een project waarbij de jongeren in contact komen met de ouderen, de autochtonen met de allochtonen, de bedrijfsdirecteurs met de werklozen, de chirojongens voetballen tegen de daklozen,... Het moet natuurlijk niet zo drastisch zijn als in Streetwize soms gebeurt en er moet ook niet zoveel geld mee gemoeid zijn. 

Het zou een hele andere manier van denken zijn. Geen Bottom-Up of Top-Down-aanpak, eerder een Confront-aanpak. Door mensen aandachtig te laten zijn voor verschillen tussen elkaar, door ze letterlijk te confronteren met een andere levenswijze dan die van henzelf, zo slagen we er misschien in om wederzijds respect te krijgen. Hoe kan men immers samenleven met elkaar als bepaalde verschillende visies niet eens gekend zijn, laat staan gerespecteerd worden? Kan ik ook in Genk de mensen op een dergelijke manier met elkaar geconfronteerd laten worden? 

Nu moet ik natuurlijk ook kritisch staan tegenover mijn eigen ideeën. Hierboven denk ik immers weer in termen van doelgroepen. En mijn uitgangspunt betrof het bereiken van 'IEDEREEN'. Wat moet ik hier nu weer mee... 

Ik zou kunnen kiezen voor een realistische tussenoplossing. Het doelgroepenbeleid lijkt helemaal ingeburgerd in Vlaanderen. We kunnen er niet meer omheen en elke persoon die ermee zou afkomen dat dit niet de juiste manier is om gemeenschap te bewerkstelligen wordt unaniem zot verklaard. Als ik tot een realistische educatieve praktijk wil komen, die toch verandering biedt, is het misschien een idee om de verschillende doelgroepen alvast met elkaar te laten confronteren? Op die manier zouden de mensen niet alleen met hun eigen 'gesloten gemeenschap' in contact komen, maar ook met anderen? Misschien is dat een eerste stap die gezet moet worden?

Ik kan ook kiezen voor de drastische oplossing en iets creëren waarin iedereen misschien wel geconfronteerd kan worden met elkaar? Individuen met elkaar? Ergens iets op poten zetten waar Iedereen komt? Waar Eender Wie de confrontatie kan aangaan met Iemand Anders? Maar tegelijk ook een project dat Iedereen aantrekt? Niet simpel... Zeker niet omdat ik in het achterhoofd een uitspraak vasthoudt die ik even geleden ergens heb opgevangen (waar weet ik niet meer): 

"Het is moeilijk om een INDIVIDU ALLEEN te betrekken. Iemand wilt graag danslessen volgen, maar schrijft zich toch niet in: 'Ik ga toch niet alleen zeker, ik doe het enkel als er nog iemand meegaat'."

Dit kan een hindernis (of misschien beter: uitdaging) zijn wanneer ik ervoor kies om iets te ontwerpen dat voor Iedereen bestemd is...