Wat hebben we geleerd?

In welke zin heeft deze avond me geholpen in mijn zoektocht naar een ontwerp?

MOTIVATIE: Als we aan iemand vertelden wat we precies aan het doen waren, was de algemene reactie: "Wauw, zo interessant zeg" of "Dat kan erg nuttig zijn, ik zou graag het resultaat zien". Bovendien hebben we aan één iemand de link naar onze blog gegeven. Vanaf nu zijn we dus écht publiek. Dat doet deugd, ik weet nu weer waarom ik het doe. Ik besef meer dan ooit dat het samenleven in Genk echt niet goed loopt en dat onze bijdrage zeker nuttig kan zijn. Met andere woorden, ik ben weer helemaal gemotiveerd om iets uit te werken dat écht een plaats kan krijgen in de Genkse samenleving!

DENKTAFELS = EDUCATIEVE PRAKTIJK: eigenlijk was de hele avond een mooi voorbeeld van een educatieve praktijk waarin mensen samenkomen, kennismaken met elkaar, samen eten, samen discussiëren over maatschappelijke kwesties binnen Genk die iedereen aanbelangen. Men heeft een mooie poging gedaan om een zo differentieel mogelijk publiek te lokken, al vind ik toch dat ze ergens in een val gelopen zijn. Het publiek werd immers vooral zo geselecteerd dat het mensen waren die bepaalde doelgroepen vertegenwoordigden en die 'in naam van hen' konden spreken. Zo was er een medewerkster van CAW Sonar aanwezig die de mensen in kansarmoede vertegenwoordigde. Waarom hebben ze de 'armen' zelf niet uitgenodigd? Omdat hun stem als minderwaardig beschouwd wordt? Omdat zij toch niets afweten van deze maatschappelijke thema's en zij toch niets nuttigs te zeggen zouden hebben? Bestond de groep daarom vooral uit middenklassers? (Die indruk had ik toch).

Ik vond het een zeer mooie en wellicht ook zeer nuttige avond voor beleidsmedewerkers om op deze manier in contact te komen met 'mensen in de praktijk'. Maar het kan beter. Ik ben ervan overtuigd dat het waardevol en misschien wel gemakkelijker is om denktafels te organiseren met mensen die 'er al iets van af weten', dan weet je immers op voorhand 'dat het wel iets zal opleveren'. Denktafels organiseren voor IEDEREEN, daar begint men niet aan. Waarom niet? Omdat dat niet zo simpel is. Omdat men denkt 'die komen toch niet'. Of: 'die snappen dat toch niet'. Of: 'die gaan toch geen ideeën hebben die haalbaar zijn'. Inderdaad, men zal meer moeite moeten doen opdat ze zouden komen, gemakkelijk is het zeker niet. Eenoudergezinnen kunnen niet zomaar de kinderen alleen laten, maar hé, neem ze gewoon mee? Armen die zichzelf schamen omdat ze geen chique kleren hebben om hieraan deel te nemen of omdat ze geen zeep kunnen betalen en daarom zich niet in zo'n publieke omgeving durven te begeven... Daar zal veel inspanning voor nodig zijn om hen actief te laten deelnemen aan zo'n denktafel. Maar toch, je weet toch nooit of het de moeite waard zal zijn? Deze mensen hebben immers ook iets te zeggen!